در اتاقو قفل کرد

پنجره ی اتاقو کشید

نشست روی صندلی

سیگار نمیه کشیده شو برداشت و پک عمیقی بهش زد

تاریکی و دود بود که در هم می آمیخت

و مرد با چشم های نمیه باز و سرخ

به این هم آغوشی رخوتناک نگاه می کرد

دود سفید و تنبل سیگار مواج ملایم در آغوش تاریک فرو می رفت و محو می شد

انگار تاریکی دود رو می بلعد و اونو دورن خودش خفه می کرد

مرد از تماشای این هم آغوشی بی رحمانه سرگیجه گرفت و به سرفه افتاد

...

روزهای اول گل سرخ بود و چشم ها

لرزش خفیف لب ها بود و نگاه پر از ترانه

شنیدن بود و تپیدن

عشق بود و رعشه های خفیف و گرم زیر پوستی

روزهایی که همه چیز معنای خاصی داشت

و سلام ها مثل قهوه داغ

در یک بعد از ظهر سرد تابستان حسابی می چسبید

تعریف مرد از عشق دوست داشتنی فراتر از مرزهای منطق بود

و زن

عشق را به ایثار دل تفسیر می کرد

مرد هیچگاه عاشق نشده بود

از گرمای با او بودن

لذت می برد

وحس می کرد چیزی در درونش متحول می شود

و زن مدام لبخند می زد

و گاهی چشمایش از هیجان مرطوب می شد

و دستهایش از لمس با هم بودن

دستهای مرد را در آغوش می کشید

...

روز های اول همیهش زیباست

مثل روز اول خریدن یک جفت کفش

مثل روز اول مدرسه

مثل روز تولد

هر تماسی پر بود از فدایت شوم ها و دوستت دارم ها و بی تو هرگز

و هر نگاهی لبریز بود از تمنا و خواستن و نیاز

زن مثل بهار شده بود

پر از طراوت و تازگی و تبسم های پنهان همیشگی

و مرد شادتر از تمام روزهای تنها بودنش راست قامت و بی پروا

روی این وسعت سفید لکه ای هم اگر بود

محو بود و مبهم

یا اگر خیلی هم بزرگ بود به چشم هیچکدام نمی آمد

شعر های عاشقانه بود و وعده های مخفیانه

...

روز های خوب زود می گذرد

قانون بودن همین است

روزهای خوب عمرش مثل پروانه است

کوتاه و زیبا

و روزهای خوب کم کم تمام میشد

مرد باز آهسته به زیر لب ترانه ی غمگین می خواند

و زن تبسم های کنج لبش را گم کرده بود

تکرار و تکرار و تکرار

شاید همین تکرار بود که همه چیز رو فدای بودن خویش کرده بود

و شاید هم با هم بودن ها بوی کهنگی و نم گرفته بود

هر چه بود مثل سرمای سوزناک و خشک به زیر پوست عشق نفوذ کرده بود

...

من هیچ وقت عاشق نمی شوم

هیچوقت

...

فکر کردی منم از اونام که به خاطر یکی خودشو از روی ساختمون پرت می کنه

فکر کردی اگه نباشی تب می کنم

نه... دوستت دارم ولی خل و چل بازی بلد نیستم

حالا دو روز ما رو بی خبر می ذاری و به تلفونام جواب نمی دی بی معرفت

فکر کردی با این کارت عشقتو توی دلم می کاری

نه به خدا این کارا همش از بی مرامیته

حتما یادت رفته اون شبایی که تا صدامو نمیشنیدی خوابت نمی برد

عیبی نداره می گذره

یه جورایی می سوزم

حتما کیف می کنی

نه

میسوزم از اینکه گفتی همدلی

نگو فقط همرام بودی

دلت کجا بود فقط شیطون می دونه

...

مرد می گفت می گفت و

از پس دود های مواج روزای گذشته را جستجو می کرد

و زن همه چیز برایش انگار خوابی بود کوتاه و سنگین

زن : خودت چی

 خودت اگه یه هفته هم بری توی غار تهاییت هیچی حق نداره صداش در بیاد

حالا یه تلفونو جواب ندادم شدم بدترین آدم دنیا

خب چی داری بگی

فکر نمی کنی همه چی خیلی بی خودی و تکراری شده

خسته ام کردی

هیچ حس و حالی تو صدات نیست

انگار دارم با سنگ صحبت می کنم

حرفامون جمله به جمله اش اونقدر نکراری شده که نگفته همه شو از برم

نگفتم عاشقم باشو خودتو برام از رو ساختمونا پرت کن پایین

فقط خواستم بفهمم بودن ونبودنم فرقی ام برات داره یا نه

که تو هم خوب جوابمو دادی

...

بوق ممتد

مثل یک دیوار آجری بلند است

تا آسمان

انگار که دیوار آسمان آبی را دو تا می کند

بوق ممتد یعنی رفتن بدون خداحافظی

یعنی چیزی شبیه فحش های بد

...

مرد دست در جیب

با قدی خمیده و چشمانی بی خواب

قدم زدن را برای فراموش کردن امتحان می کرد

و زن بی پروا عشقی تازه می خواست

اندام نحیفش تحمل بار تنهایی را نداشت

صدای تازه گرمتر از صداهای تکراری و واژه های تکراریست

عشق تازه آدم را دوباره نو می کند

انگار آدم برای ادامه زندگی اش دوپینگ می کند

عشق تازه جسارت فراموشی خاطرات عشق کهنه را می طلبد

ولگد زدن به تمام با هم بودن های قدیمی

مرد نمی توانست

مرد ها گاهی خیلی سخت می شوند

سخت و بی روح و لایه لایه

و مردی که واپس زده از عشقی نافرجام باشد می شکند

ذوب می شود و اینبار به جای شیشه

سنگی می شود سخت تر از خارا

...

آدم دلش تنگ می شود

دل آدم هم تنگ شود نفسش می گیرد

هوای گذشته ها را می خواهد

حتی شده به یک نفس عمیق

یکسال همراه مرد بود

و زن انگار دوباره وایس زده عشقی چنیدین باره بود

مرد نه اینکه عاشق بوده باشد... نه ... فقط از روی دلتنگی

گوشی تلفن را بر می دارد و شماره ها را برای شنیدن نوازش می کند

الو

صدای زن شکسته و خراشیده است

انگار قبلش سیگار کشیده باشد

صدا در عین غریبگی اش دل مرد را می لرزاند

آن روزها چقدر خوب بود

الو بفرمایید

مرد دلش می خواهد نفس عمیق بکشد

دلش می خواهد نفس حبس شده در سینه اش را با سلامی تازه

بدمد بیرون

انگار که از همان اول نبوده

مرد تصمیمش را گرفت که ناگهان از پس صدای زن

صدای مردی غریبه آمد

صدای خشن

الو د چرا حرف نمی زنی مزاحم

قلب مرد انگار که ایستاد

گوشی را کوبید روی تلفن

مردی غریبه

رویا که رنگش می پرد می شود کابوس

و مرد غریبه کابوس رویاهای دلتنگی مرد شد

مرد نحیف و قد خمیده

در اتاقو قفل کرد

پرده پنجره اتاق را کشید

نشست روی صندلی

سیگار نمیه کشیده شو برداشت و پک عمیقی بهش زد

تاریکی و دود بود که در هم می آمیخت

و مرد با چشم های نمیه باز و سرخ

به این هم آغوشی رخوتناک نگاه می کرد

..

رسم است زیبایی ها را می نویسد

بعد ها افسانه می خوانندش

و نسل به نسل آدم ها  با ولع

تمام کلمه هایش را می خوانند و حفظ می کنند

حقیقت را که بنویسی

نه کسی را می خواند

نه حفظش می کند

حقیقت آنقدر بد و زشت است که گاهی آدم ها ترجیح می دهند

در عمیق ترین نقطه ی قلبشان آن را به خاطر بسپارند.

نوشته شده در دوشنبه 1388/06/16ساعت 16:0 توسط مهرداد| |